تا  که  بودیم  نبودیم  کسی

       کشت  ما  را  غم  بی هم نفسی

       تا   که  رفتیم  همه  یار  شدند

       خفته ایم  و  همه  بیدار  شدند

       قدر  آیینه  بدانیم  چو  هست

       نه  در  آن  وقت  که  اقبال  شکست